DAG 27 (27 mei) Shanghai - Pudong en Expo

De tijd staat niet stil, zeker niet in China en vooral niet in een stad als Shanghai en zeker niet in de nieuwe wijk Pudong. In minder dan twintig jaar is deze wijk verrezen. Er staan alleen al in dit deel van Shanghai evenveel wolkenkrabbers als in Manhattan of Tokyo. We zien met eigen ogen hoeveel wolkenkrabbers en autowegen er al weer bij zijn gekomen sinds we hier in 2008 waren. Toen bezochten we de Jin Mao toren, met zijn 421 meter het hoogste gebouw van China op dat moment. Vanmorgen gaan we naar het Shanghai World Financial Center, waar ze toen nog mee aan het bouwen waren en dat met een hoogte van 492 meter nu het hoogste gebouw van Shanghai is, het bouwwerk wordt de 'flesopener' genoemd. Oorspronkelijk was het de bedoeling dat het World Financial Center het hoogste gebouw van de wereld werd, maar vlak er naast zijn ze al weer bezig deze hoogte te overtreffen en verrijst nu een gebouw dat hoger dan 500 meter wordt. Maar de Burj Khalifa in Dubai heeft ze beide afgetroefd en is met 818 meter nu het hoogste gebouw ter wereld.


Op de voorgrond het Shanghai World Financial Center (de 'flesopener') en erachter de Jin Mao toren

Na de uitvoerige veiligheidscontrole en het kopen van een kaartje zoef je met een snelle lift razendsnelomhoog. Je kunt de hoogtes aflezen in de lift en voor je het weet zit je al op 100 meter, goed je oren klaren en je zit al op 200 meter en nog een paar keer snel slikken om de oren te klaren en je bent aangekomen op een hoogte van 474 meter. Hier stap je uit en komt bij het meest opvallende aan het gebouw, het grote gat bovenin de 'flesopener'. Aanvankelijk zou dit gat een ronde vorm krijgen, maar omdat zo´n cirkel te veel deed denken aan de nationale vlag van Japan, werden de plannen veranderd.
Je loopt nu in het observatiedek aan de bovenkant van het gat op de 100 ste verdieping, waar je naar buiten kunt kijken om van het uitzicht over Shanghai te kunnen genieten. Het is wel even wennen deze hoogte.


      Het  observatiedek met de glazen vloer                                          

                                                      Leuk doorkijkje in de diepte, 474 meter om precies te zin.

In de vloer zijn glasplaten aangebracht, waar je over kunt lopen en door naar beneden kijken. Maar niet iedereen is er gecharmeerd van over de glasplaten te lopen.
Als je naar de kleine auto's onder je kijkt zie je pas goed hoe hoog je zit. Net zoveel indruk maakt het dat je op de overige wolkenkrabbers neerkijkt.

In de namiddag gaan we opnieuw naar de World Expo, in de hoop dat het iets minder druk is dan eerste dag dat we er waren. Maar helaas, ook nu staan de mensen weer uren in de rij voor de populairste paviljoens, Wij beperken ons opnieuw tot het bezoeken van de minder drukke paviljoens en zijn vooral gekomen om de paviljoens, die bij avond mooi verlicht zijn, te bekijken en te filmen.


Uren wachten in de brandende zon, ons niet gezien !

Ook de stad Rotterdam staat op de Expo. Op hun website staat o.a. te lezen "In the Rotterdam Water City Pavilion everything revolves around water, climate and water protection, but with a focus on innovative solutions. Visitors are shown a real life dike and a water reservoir capable of handling huge amounts of rain water. An artificial cloud imitates the fickle climate of the Netherlands".
Op het bordje bij de ingang staan o.a. als participanten DURA VERMEER en GRONTMIJ, maar als we naar binnen gaan wordt ons verteld dat alles buiten dienst is en niets werkt. Nou daar zijn we dus snel klaar mee. Later horen we dat er een probleem met de elektriciteit is.
Als het donker wordt gaan we met de boot naar het Expo-gedeelte aan de overkant van de Huang Pu rivier. Een mooie boottocht omdat je vanaf het water mooi zicht hebt op de prachtig verlichte paviljoens en de feestelijk verlichte bruggen. Het is dan ook moeilijk te stoppen met filmen en met veel te veel opnames gaan we laat op de avond weer terug met de Metro richting hotel.

DAG 28 (28 mei) Shanghai - Museum en de Bund

Vanmorgen eerst naar het Shanghai Museum, vier etages met elk 4 grote zalen met permanente tentoonstellingen en enkele zalen met tijdelijke. De permanente zijn vooral op de Chinese historie gericht. Het aardige is dat je er foto's mag maken mits zonder flits, maar dat is voor de Chinese bezoekers geen reden om niet lekker te flitsen en niemand die er iets van zegt. De zalen zijn ruim opgezet, wel vrij donker, maar alle objecten zijn mooi uitgelicht met o.a. een prachtige collectie bronzen voorwerpen, schilderijen, beeldhouwwerken, kalligrafie, jade, meubels uit de Ming- en de Qingdynastie en klederdrachten van Chinese minderheden. Wij vinden het één van de mooiste musea die we in China hebben gezien, ook nog gratis toegankelijk en twee jaar geleden hebben we hier ook al heel wat uurtjes doorgebracht toen we in een hotel hier vlak in de buurt zaten.

Er is een tijdelijke tentoonstelling van blauw ceramiek uit Jingdezhen, het centrum van de Chinese ceramiek door de eeuwen heen en de plaats die wij deze reis al bezocht hebben.

Het opmerkelijke is dat het door een Nederlandse familie in de loop van vele jaren is verzameld en in 2008 geschonken aan het museum van Shanghai. Er zijn zelfs voorwerpen bij in China niet meer te vinden waren.

    De Bund

Zoals al eerder verteld zitten we met ons hotel in hartje Shanghai, want wie Shanghai zegt, zegt de Bund. Het is een van de paradepaardjes van de stad en gelegen aan de oever van de Huang Pu rivier. Bepalend voor de Bund zijn de reeks westerse koloniale gebouwen, vrijwel alle gebouwd voor 1937 en symbool voor de Europese financiële en commerciële macht van destijds. Shanghai had de naam 'Parijs van het Oosten' en de Bund was de 'Wall Street van het Oosten'. We gaan er een kijkje nemen en zien hoe de koloniale huizen prachtig en vooral smaakvol verlicht zijn. De ABNAMRO, inmiddels onze nationale bank, zit nog steeds in een van de panden op deze prominente plaats.

    De Skyline van Pudong

Als je de straat oversteekt kom je op de wandelpromenade langs de Huang Pu rivier. Hier flaneren van smorgens vroeg tot diep in de avond de dagjesmensen, die genieten van de uitbundige neon- en laserverlichting of maken een rondvaart over de rivier. Ze laten zich fotograferen tegen de achtergrond van het supermoderne nieuwe stadsdeel Pudong, aan de overkant van de rivier. Hoewel we vorige keer al veel foto's gemaakt hebben kunnen we het niet laten dat nu weer te doen. Maar tegen de hoeveelheid plaatjes die de Chinezen schieten kunnen wij niet op.

     Het "Parijs van de Oriënt" komt terug

De laatste jaren heeft de Bund een facelift ondergaan, kernwoorden zijn recreatie en winkelen, maar wel op top-niveau, voor het 'hoogste marktsegment'. Wij kennen onze plaats en zitten dus achter de Bund. De facelift van de panden aan de Bund is bijna voltooid en nu is men druk bezig de huizen en straten vlak achter de Bund aan te pakken en dat alles op een meer dan smaakvolle wijze. Dat hebben we elders is China wel heel wat minder zorgvuldig gezien.

DAG 29 (29 mei) Shanghai - nog even winkelen

Morgen weer terug naar Nederland, vandaag nog wat laatste inkopen doen en nog even genieten van Shanghai. Uiteraard ook een stukje verbazing en ergernis, want dat hoort er ook altijd bij. Even een voorbeeld van verwondering die overgaat in ergernis. We stappen een kledingwinkel binnen en verspreid door de hele winkel ligt overal plastic verpakkingsmateriaal op de vloer. Door het plakband wat er nog aan zit kleeft het onder je schoenen en moet je een flinke schop geven om het weer los te krijgen. De vele aanwezige verkoopsters, die niets te doen hebben, lopen er gewoon overheen en ruimen niets op.

Vanuit het hotel is het niet al te ver lopen naar de Yuyuan bazaar. Deze bazaar bevind zich in typische Chinese traditionele gebouwen. Er zijn hier vele winkeltjes, volgestouwd met souvenirs, pseudo antiek en allerlei hebbedingetjes. We wisten niet dat dit gebied een enorme Chinese toeristische trekpleister is. Met busladingen tegelijk worden de reisgezelschappen los gelaten in de smalle straatjes. Voor ons een reden om hier niet al te lang te blijven.

Ook al omdat de vele straatverkopers je van alles proberen te verkopen. Ook al heb je een horloge om, ze vinden dat je er nog wel een paar kunt kopen, een damestas voor meneer, ach ja, waarom ook niet. Koop toch een mascotte van de World Expo, het figuurtje is een rage onder de Chinezen, maar wij kunnen dat blauwe kereltje zo langzamerhand niet meer luchten of zien.

We hebben het hier wel gezien en besluiten naar Moganshan te gaan. Dit is een oud fabriekscomplex waar kunstenaars van allerlei disciplines werken en waar je van het ene naar het andere atelier kunt lopen. Twee jaar geleden zijn we hier ook geweest maar weten niet zeker meer waar dit was. Een aardige Engelsprekende jongen vraagt dit na en geeft ons een briefje waarop in het Chinees staat waar het is, dit voor de taxichauffeur. Maar eerst moeten we nog bijna anderhalf uur met de Metro naar het betreffende stadsdeel waar de oude fabriekshallen zijn. In de taxi herkennen we niets dat ons bekend voorkomt en als we uitstappen staan we voor het International Exhibition Centre met rondom alleen maar imponerende hoogbouw. Dit is niet wat wij bedoelden. Het is al in de namiddag, we gaan niet verder zoeken en nemen opnieuw een taxi naar het dichtstbijgelegen metrostation.Toch nog een kleine misser op de valreep, maar we hebben al zoveel gedaan en gezien, dat dit geen probleem is. Vanavond nog even lekker uit eten en de boel alvast zoveel mogelijk inpakken.

DAG 30 (30 mei) Shanghai terug naar het Hart van het Noorden

Vanmorgen om 9.30 uur uitboeken bij het hotel en eerst een deel met de metro tot het station Long Yang. Hier overstappen op de MAGLEV, de magneetzweeftrein die de 30 km naar Pudong Airport in 7 minuten afraast en daarbij een topsnelheid van 431 km/uur haalt. Moet je geen klapband krijgen bij die snelheid.

Op het vliegveld tellen we het overgehouden Chinese geld, omgerekend een 20 Euro. Volgens de wederhelft hoeven we dat niet op te maken, want dat is alvast een mooie aanbetaling voor de volgende reis. Zo snel als dit gaat zo langzaam gaat het bij de securitycheck. Het allarm gaat af bij een van onze rugzakken en het is een heel gezoek om te achterhalen waardoor dit veroorzaakt wordt. Uiteindelijk mogen we door zonder dat duidelijk wordt wat er aan de hand was. Bij de check van de handbagage worden we weer tegengehouden. Zit er een mesje in het kleine rugzakje. Stom natuurlijk, maar we hebben het de hele reis niet gebruikt en er daarom nooit weer aan gedacht. Bij de douane ook lange rijen, ondanks dat er 30 loketten open zijn voor de afhandeling, het lijkt de Expo wel.

Zitten we in het vliegtuig en is er al gecontroleerd of iedereen de gordels vast heeft, horen we dat we anderhalf uur in het vliegtuig moeten wachten omdat het te druk is in het Chinese luchtruim. Wat heb je dan nog aan die snelle MAGLEV. Eindelijk om 15.30 uur stijgen we op. Er wordt een iets zuidelijker route gevlogen dan gebruikelijk, waardoor we iets van de verloren tijd terug kunnen winnen, maar nog altijd een afstand van 15.000 km. Blij dat we er zijn na zo'n lange vlucht landen we om 20.00 uur op Schiphol, waar zoon R.A. ons al staat op te wachten. Back Home 23.00 uur.

Terug in het Hart van het Noorden is het weer even wennen en dat niet alleen door het temperatuurverschil van 30 naar 13 graden Celcius. Het Chinese leven heeft ons ruim vier weken zo opgeslokt dat het nog een beetje vreemd is door de eigen straat te lopen of door het dorp te fietsen. Mensen staren ons niet meer na omdat we vreemde langneuzen zijn en maken niet meer stiekem foto’s van ons.
Geen chaotisch verkeer meer met het recht van de sterkste, maar alles keurig geregeld, verkeer van rechts heeft nog steeds voorrang enz. Ook geen onophoudelijk geclaxoneer in onze rustige kangaroebuurt. We kunnen ons weer verstaanbaar maken zonder eerst een kernwoord in een boekje op te moeten zoeken. Geen gerochel dat je elke keer doet omkijken om te zien of je geen gevaar loopt. Maar we missen ook het leven dat zich op straat afspeelt. Het Hart van het Noorden zit achter de geraniums verstopt. De heerlijke etensgeuren die je uit de eetstalletjes tegemoet komen, waar zijn ze. Maar we kunnen weer zonder beperkingen over het internet surfen en eindelijk weer op onze eigen website komen. Nog niet te veel nadenken over de opkomende economie van China en de economische crisis in het westen. Is dat wel een crisis als je onze welvaart vergelijkt met die van het Chinese rijstboertje, of is dat geen goede vergelijking ? En zo slokt het dagelijkse leven in het Hart van het Noorden ons al snel weer op. Wat blijft zijn de herinneringen aan het land dat we nu voor de zesde keer bezocht hebben, waar we vaak van genieten, ons soms aan ergeren, nog steeds weinig van snappen en ons blijft boeien. Mogelijk een reden om er in de toekomst nog eens heen te gaan.

R+A