Vandaag reizen we naar Hangzhou, het paradijs op aarde of zoals Marco Polo het omschreef "de Hemelse stad". Polo noemde Hangzhou de mooiste en rijkste stad op aarde met fascinerende markten, plezierboten en prostituees (ook een soort plezierbootjes dus). De Chinezen zeggen "Boven is de hemel, hier hebben we Hangzhou". De stad is dan ook erg in trek bij Chinese toeristen, vooral vanwege het beroemde Westmeer, dat door veel Chinese dichters is beschreven en door schilders op het doek is vastgelegd.
Hangzhou is een stad met een rijke geschiedenis en cultuur, die al zo'n 2000 jaar oud is. Na de aanleg van het Grote kanaal (tijdens de Sui-dynastie 581-618 n.Chr.), kwam de stad pas echt goed tot ontwikkeling. Het is met een lengte van 1794 km het langste kanaal dat door mensen is gegraven en verbindt de steden Hangzhou en Beijing met elkaar. Hangzhou staat bekend om de zijde industrie, die zich hier rond de 7e eeuw vestigde en is een belangrijk handelscentrum.
De bus naar het paradijs vertrekt vanuit Tunxi om 10 uur en gaat grotendeels over een aardse autosnelweg, zoals er zoveel zijn en de aarde er niet altijd mooier op maken. Maar de weg voert wel door een mooie bergachtige omgeving en het schiet ook lekker op, binnen 3 uur hebben we de afstand van ruim 200 km afgelegd. In de buitenwijken van Hangzhou zien we, zoals ook overal elders in China, de enorme hoeveelheid hoogbouw die net klaar is of waar nog druk aan gebouwd wordt. Van een credietcrisis is hier niets te zien. Met een taxi gaan we van het busstation, dat aan de buitenkant van de stad ligt, naar de binnenstad. En het moet gezegd, vanuit de taxi kunnen we al zien dat het de groenste stad in China is waar we tot nu toe geweest zijn. Hier zien we ook al de grote aantallen bussen met Chinese toeristen die op het paradijs af komen en merken we dat het verkeer er slechts stapsvoets gaat door de grote drukte. Zou Marco Polo nog zo lyrisch geweest zijn over Hangzhou als hij nu bij ons in de taxi zat ?
De hotelprijzen liggen hier heel wat hoger dan de plaatsen waar we de afgelopen tijd vertoefden, maar met wat zoeken vinden we het Hangzhou Huan Hu Hotel, een redelijk geprijsd hotel, mooi centraal gelegen in de binnenstad en vlak bij het Westmeer. Het meer wordt omringd door een zachtglooiend bosrijk landschap met op de oevers rondom talrijke tempeltjes, paviljoens en pagodes. Ook wordt er druk gebruik gemaakt van de rondvaartbootjes die naar de eilandjes in het meer varen.
Hangzhou is een echte fietsstad, op elke straathoek zijn fietsen te huur en fietsen is een belevenis in deze drukke stad. Kriskras laveren we op de gehuurde felgekleurde vouwfietsen door het chaotische verkeer. Regels zijn er niet, behalve dat je elkaar niet mag raken en dus kunt je weinig fout doen. Wel respect tonen voor de sterkere verkeersdeelnemers, want een auto zal jou echt niet voor laten gaan en een taxi al helemaal niet, om maar te zwijgen van de bussen. En oppassen geen krassen te maken op een geparkeerde Ferrari. Ook de voetpaden schakelen we regelmatig in om ons doel te bereiken, voetgangers zullen daar niet over klagen en ze geven je ook nog de ruimte als ze dat kunnen.
Eerst fietsen we naar het treinstation om alvast kaartjes naar Shanghai te kopen voor de reis morgen. In de stationshal is het een enorme drukte, 30 loketten op een rij en voor elk loket meer dan 30 mensen, totaal dus zo'n 1000 mensen die in de rij staan voor een kaartje. Toch gaat het nog redelijk vlot en worden we in het Engels te woord gestaan. Ook opvallend is dat niemand voor gaat dringen, dat hebben we wel eens anders mee gemaakt in China. Wat gaan de veranderingen dan toch snel, zullen we maar zeggen.
We fietsen rond het Westmeer, de hoofdattractie van Hangzhou en de reden waarom de stad wereldberoemd is (binnen China). Het meer staat zelfs op de achterkant van de nieuwe 1 RMB biljetten. Er zijn verschillende West Lakes in China, maar deze zijn allemaal vernoemd naar het meer in Hangzhou. Het biedt voor de bewoners een prachtige gelegenheid om de stadsherrie te ontsnappen, maar ook busladingen Chinezen van elders komen er op af.
Het is mogelijk om het hele meer rond te fietsen (12-15 km) over veel bruggen en eilandjes en langs boeddhistische tempels en villa's waar vroeger rijke zijdehandelaren woonden. Geen idee wie er nu wonen, maar de huidige bewoners behoren zeker tot de nieuwe Chinese Upperclass, als we dat zo in schatten.
Aan de achterzijde van het meer zien we overal bruidspaartjes die met een fotosessie bezig zijn met op de achtergrond het meer, de prachtige tuinen die er aan grenzen en de vijvers vol met lotusbloemen. We snijden een stukje af door over een dijk te fietsen die dwars door het meer loopt en komen op het "eiland van de Eenzame heuvel". Hoe dit eiland aan zijn naam komt is ons een raadsel, want van fietsen komt hier weinig door de massa wandelaars die de dijk als wandelpromenade gebruiken.
Midden op dit eiland staat het Provinciale museum van Zhejiang, waar we even binnengaan om de zadelpijn even te vergeten. Aan de hand van allerlei voorwerpen, gevonden tijdens opgravingen, is de geschiedenis van de regio te zien. Er is een mooie collectie aardewerk, porselein, jade voorwerpen, hout, ivoor en muntstukken te zien en nog gratis toegang ook. Dat de meeste opschriften alleen in het Chinees zijn moeten we dan ook niet over zeuren.
Aan de kant van de stad ligt een park aan het meer, waar veel Chinese muziek ten gehore wordt gebracht. Vooral de Chinese opera is populair onder het talrijke publiek dat er op af komt. Maar dit soort muziek gaat ons incasseringsvermogen ver te boven. We zullen de vergelijking met kattengejammer niet maken uit respect voor andere culturen, maar blijven niet al te lang luisteren.
Hangzhou heeft ook een leuke, maar wel heel drukke avondmarkt, de China Silk City. Er is niet alleen zijde te vinden, maar ook alle soorten souvernirs die je maar kunt bedenken. En natuurlijk voor ons "A verry special price".
Maar we hebben het wel gezien en lopen terug naar het meer waar de fonteinen in het meer prachtig verlicht zijn, compleet met muziek.
Another Day, Another Road. Won't you carry my heavy load. Can't you see, I'm on the move? Another Town, Another Room.
Vandaag is het Pinkstermaandag, geen idee of de Chinezen er ooit van gehoord hebben, maar ze werken in ieder geval even hard door als altijd. Voor ons is het vandaag de laatste etappe in China, van Hangzhou naar Shanghai.
Ontbijten doen we op de hotelkamer, even koffie zetten en een paar lekkere broodjes van de bakker halen. Daarna uitchecken in één van de netste hotels die we gehad hebben deze reis. Vervolgens een taxi aanhouden en naar het gigantisch grote treinstation van Hangzhou. Hier moet de bagage eerst door de scan, zoals overal in China. Goed naar het treinnummer kijken, want dat is het enige wat we kunnen lezen. Zo komen we erachter dat we naar wachtkamer nummer 4 moeten, ook al zo'n grote ruimte, waar alle passagiers wachten tot ze het perron op mogen voor hun trein. Ook hier weer opletten, want Engelstalige informatie wordt niet gegeven. Na een tijdje horen we in het Chinees iets omgeroepen worden en zien grote groepen mensen naar voren lopen. Dat is het teken dat wij onze bagage ook moeten pakken om aan te sluiten in de rij die langs de kaartjescontrole gaat. Op het perron moeten we ons in rijen achter elkaar opstellen bij de plaats waar in ons geval treinstel 7 zal stoppen. Maar als de trein er aan komt blijft er niks van de mooie rij over en is het dringen geblazen, hoewel ieder een genummerde plaats heeft en verzekerd is van een zitplaats.
We reizen met een D-trein, een nieuwe moderne en snelle trein met ruime zitplaatsen, die je steeds meer in China ziet. We leggen de bijna 200 km af binnen 1,5 uur en komen om 13.30 uur aan op het South Railway Station. Eerst uitzoeken hoe we aan kaartjes komen en daarna uitzoeken welke metrolijn we moeten hebben. We moeten met lijn 1 tot People's Square Station en daar overstappen op lijn 2 tot East Nanjing Lu Station. Weer een kwestie van goed op de borden letten, maar de stations worden ook in het Engels omgeroepen. Het valt niet mee met een zware rugzak op de rug en een klein rugzakje in de hand te staan in de overvolle metro en dat bij 32 graden Celcius. Dit zijn de minder plezierige momenten voor een rugzaktoerist. Gelukkig kunnen we met de rugzak nog wel eens iemand een drukker geven om wat meer ruimte te maken, uiteraard zonder de minste opzet en een verontschuldigend lachje doet ook wonderen. Vanaf het metrostation is het nog een klein stukje met de taxi naar het Shijia Inn Hotel vlak achter de Bund. In Nederland hebben vooraf via internet reeds een kamer gereserveerd. We waren nl. bang dat gezien de drukte i.v.m. de WORLD EXPO in Shanghai het wel eens heel moeilijk zou kunnen worden een kamer te vinden voor een redelijke prijs. Toen we 2 jaar geleden in Shanghai waren hadden we moeite een kamer te vinden, dat willen we niet weer.
We zijn eerder in deze buurt geweest, maar weten niet precies waar het hotel is. De vriendelijke taxichauffeur heeft er ook moeite mee, maar hij doet zijn uiterste best. Na een paar keer door dezelfde straat te zijn gereden en twee maal uitstappen om iemand de weg te vragen lukt het toch het hotel te vinden.
Nanjing Road, voetgangersgebied in Westerse stijl en de belangrijkste straat voor shop-aholics
We zitten hartje Shanghai, want wie Shanghai zegt, zegt de Bund en wie het over winkelen heeft gaat naar Nanjing Road, een zijstraat van de Bund. Ons hotel zit daar precies tussenin, een ideale uitvalbasis voor een aantal dagen Shanghai.
Het is savonds nog heerlijk 25 graden als we een kijkje in de grote winkelstraten in het centrum nemen. Het hele centrum krioelt van de mensen, wie hier gaat winkelen doet dat temidden van een koopkrachtige Chinese middenklasse.
Het is ook de plaats om te flaneren en elkaar op de foto te zetten. De grote winkels zijn tot 22 uur geopend en veel kleinere gaan pas dicht als er geen klanten meer op straat zijn. Dat is ver nadat de vele bussen met dagjesmensen Shanghai verlaten hebben om smorgens vroeg al weer open te zijn als nieuwe busladingen aankomen.
Van 1 mei tot en met 31 oktober vindt in Shanghai de Wereldtentoonstelling plaats. De World Expo, die sinds 1851 bestaat, is in termen van economische en culturele impact een van de belangrijkste evenementen ter wereld. Dit jaar nemen in totaal 192 landen en 50 internationale organisaties deel en naar verwachting zal de World Expo zo'n 70 miljoen particuliere en zakelijke bezoekers trekken. Het thema van de World Expo 2010 is 'Better City, Better Life', een thema dat is geïnspireerd op het gegeven dat in 2010 naar verwachting 55 procent van de wereldbevolking in een stad zal wonen. Met 'Better City, Better Life' daagt de organisatie de deelnemers uit om met ideeën te komen voor leefbare steden in de 21e eeuw.
Die leefbaarheid kan nog wel iets beter zo ondervinden we als we in de overvolle metro stappen. Er zijn 3 pogingen nodig om de deuren dicht te krijgen en als haringen in de ton rijden we onder Shanghai door.
Uren wachten in de brandende zon
Als eerste gaan we naar het Chinese paviljoen, de grootste trekpleister van de hele EXPO. Maar als we achter in de lange rij aan willen sluiten mogen we niet verder. We moeten naast het gewone toegangskaartje ook nog een extra kaartje bijkopen om er in te kunnen, zo maken ze ons duidelijk. Die kaartjes moeten we dan weer op heel andere plaats kopen, waar blijft ons onduidelijk, maar in ieder geval een heel eind lopen. Dat en de lange rij wachtenden doet ons besluiten dan maar naar een ander paviljoen te gaan.
Het paviljoen van Saoudi Arabie ziet er van buiten heel indrukwekkend uit en moet heel interessant zijn zo hebben we gelezen. Dus daar maar naar toe. Maar hier staat een al even lange rij. Een controleur vertelt ons dat het 5 uur duurt voordat je binnen bent. Nu weten we niet of hij zomaar wat zegt of dat dit echt zo is, maar het is een onafzienbare rij, waar geen enkele beweging in zit. We kunnen bijna niet geloven dat al deze mensen het er voor over hebben om hier 5 uur in de brandende zon bij 33 graden te staan wachten om binnen te mogen. Ons niet gezien, in geen 500 jaar ! Het Duitse paviljoen is ook in trek, hier staan bordjes met tijden hoe lang je moet wachten. De rij begint bij het bordje 2 uur. Nein, so verruckt sind wir auch nicht. We lopen verder en de moed zinkt ons steeds meer in de schoenen, bij het Canadese paviljoen tellen we zelf globaal de lengte en komen naar schatting op zo'n 800 meter, in geen 800 jaar !
We balen nu echt, want we hadden ons veel voorgesteld van de Expo en het was een van de hoofdredenen om opnieuw naar China te gaan. Nog een geluk dat we niet voor drie dagen kaartjes hebben gekocht, wat eerst het plan was. We sloffen steeds moedelozer langs de verschillende paviljoens waar overal lange rijen staan en komen bij het Nederlandse paviljoen.
Happy Street, het Nederlandse paviljoen
Op de website van het Nederlandse paviljoen staat o.a. dat deelname aan de World Expo 2010 Nederland een unieke kans biedt om de bekendheid van het Chinese bedrijfsleven en de Chinese bevolking met Nederlandse culturele, zakelijke en technologische successen en innovaties te vergroten en zo de basis voor economische en zakelijke samenwerking tussen het Nederlandse en het Chinese bedrijfsleven te versterken en tevens het toerisme vanuit China te bevorderen. Om bezoekers van de World Expo een zo breed en gevarieerd mogelijk beeld te geven van Nederlandse successen en innovaties op dit gebied heeft de Nederlandse overheid niet gekozen voor een klassiek paviljoen, maar voor een complete straat, Happy Street, naar een ontwerp van architect John Körmeling. In Happy Street heeft Körmeling - in aansluiting op het thema van de World Expo - zijn visie uitgewerkt op een ideale stad die op organische wijze ontstaat langs een handelsroute; een gebied waarin alle facetten van het leven naast elkaar aan bod komen. Dit als reactie op moderne stadsplanning waarin wonen, werken en industrie vaak in afgebakende gebieden bedreven worden.
Gelukkig hier geen rijen wachtenden. Het geeft te denken over de populariteit van het Nederlandse paviljoen en waar we ons wel iets bij voor kunnen stellen. Deels heeft het ook te maken met de lange looproute van 400 meter die zich in de vorm van een acht op en neer kronkelt. Aan de looproute staan een twintigtal gebouwtjes, waarin presentaties zijn gemaakt van Nederlandse kunst, technologie, design en wetenschap. Best wel een leuk idee, maar knullig is dat sommige dingen niet werken en van anderen totaal niet duidelijk is wat er mee bedoelt wordt. En als wij het al niet snappen, hoe denk je dan te bereiken dat er bij de Chinezen iets van blijft hangen. De stoel van Rietveld is weer van stal gehaald, maar waarom niet het werk van Rem Koolhaas promoten, die een van de meest besproken gebouwen van China heeft ontworpen. En naar het kunstwerk "Het is me wat" van schrijver en televisiemaker Wim T. Schippers, kijkt geen enkele Chinees. Meer succes heeft het huisje met daarin een foto van Maxima en de tiara die ze bij haar huwelijk droeg. Wie die mooie dame is zullen de meeste Chinezen wel niet weten, maar ze blijver er in ieder geval even bij kijken.
Schaapjes tellen en een lekker dutje doen
Wat duidelijk wel in de smaak valt is het kunstgrasveld, dat op de begane grond is aangebracht en grotendeels in de schaduw ligt. Tussen de middag is het hele veld bezet met Chinezen die hier hun meegebrachte etenswaren nuttigen en daarna een lekker tukje doen. Chinezen kunnen overal slapen en de kunststof schapen zullen hier zeker ook van invloed op zijn. Het groene veld wordt onderbroken door blauwe strepen, welke slootjes moeten voorstellen, maar door het publiek als looppaden worden gebruikt.
Ondanks dat de vermoeidheid al behoorlijk toesloeg hebben we uiteindelijk toch nog een paar paviljoens bezocht waar geen lange rijen voor stonden, maar dat waren dan ook niet de meest interessante landen. Verder zagen we nog een aantal shows die op de diverse pleinen gegeven werden en zeker de moeite waard waren en een mooie parade van Mongolië, welk land deze dag centraal stond op de Expo.
Tegen de avond hebben we de boot genomen naar de andere kant van de Huang Pu rivier, waar een ander deel van de Expo zich afspeelt. Hier was het veel rustiger en bezochten we het Themapaviljoen van de Expo 'Better City, Better Life' . We raakten helemaal enthousiast van wat we zagen in dit paviljoen, dat deels was ingericht als museum met kunstwerken overal vandaan en met filmshows waar je zelf midden in stond. Hoewel we inmiddels bekaf waren hebben we hier nog uren doorgebracht en was dit onderdeel alleen al een bezoek aan de Expo waard. Weer buiten gekomen was het al donker en verschillende gebouwen waren schitterend verlicht en werd er een spectaculaire lichtshow gegeven. Het was al 22 uur toen wij en met ons vele anderen zich met de laatste krachten naar de uitgang sleepten en weer in de metro stapten. Hoewel de dag met veel frustratie over de lange rijen wachtenden begon sloten we deze uiteindelijk vol enthousiasme af.
Nadat Shanghai in 1842 was geopend voor buitenlandse handel vestigden eerst de Britten en later de Fransen zich in hun 'consessies', wijken die de Chinezen moesten afstaan aan deze landen. Vandaag gaan we naar de voormalige Franse Concessie het gebied waar de Fransen de baas waren. Ze kwamen massaal naar Shanghai en gebruikten de stad als havenstad in het oosten, bouwden er grote villa’s en prachtige gebouwen, legden parken aan en om de wijk een extra Frans tintje te geven lieten ze honderden platanen vanuit Frankrijk overkomen.
De Concessie wordt doorsneden door de chique winkelstraat Huaihai Zhonglu. Lukraak lopen we door de deze straat en slaan zo nu en dan een zijstraat in. Het is één van de meest gevarieerde gebieden van Shanghai. Vanwege de architectuur, maar ook vanwege de vele restaurants, de grote gevarieerdheid aan pubs en clubs, de kleine boetiekjes en de historische gebouwen in dit gebied. We komen langs de voormalige woning van Sun Yat Sen, die wordt gezien als de grondlegger van de Chinese republiek en in 1912 werd benoemd tot president van China. Het huis doet tegenwoordig dienst als museum, maar we willen liever wat rondlopen in de schaduw van de platanen en slaan het museum over.
We dwalen door een oude volksbuurt met hoogbouwhuizen dicht opeen, slechts van elkaar gescheiden door smalle steegjes, in Shanghai Longtangs genoemd. De herinneringen aan de communistische tijd en de sociale controle zijn hier nog sterk aanwezig. Ondanks het drukke stadsverkeer rondom is het er heerlijk rustig doordat de wijkjes schuil gaan achter hoge muren en je alleen via een stenen poort er in kunt. Je hoort de vogels fluiten en niet alleen de gekooide zangvogels op de balcons, waar de Chinezen zo gek mee zijn. Zoals veel Nederlanders hun hond uitlaten, zo zie je met name de Chinese mannen met hun vogelkooitje aan de wandel. Ze komen samen om de fluitkunsten van hun gekooide zangvogels aan elkaar af te meten. De kooien zijn vaak even mooi als hun bewoners.
Ook China:
het wijkje heeft twee ingangen. Bij de ene ingang zit één man in een hokje en bij de andere zelfs twee. Aan de muur hangen foto's met namen van totaal 5 bewakers per ingang ! Ze houden een beetje in de gaten welke mensen de wijk in en uit gaan en helpen bij het parkeren. Geen idee wat ze verder doen, mogelijk de 1-kind politiek bewaken. Maar ze halen de werkeloosheidscijfers van China wel naar beneden. En het moet gezegd, het ziet er ondanks de ouderdom van de huizen keurig uit ondanks dat elk hoekje van de wijk benut wordt.
Moe van alle geslenter zoeken we een parkje op en genieten door alleen maar te kijken naar wat de mensen in het park aan het doen zijn. We kijken naar een vrouw in een rolstoel en gekleed in een pyjama en naar een groepje mannen die vol belangstelling het verloop van het spel bekijken van twee mannen die een soort stratego bordspel spelen. Op een bankje zit een vrouw haar hoofd te masseren, slaat op haar benen en stretcht uitgebreid haar spieren. Even verderop staat een vrouw afwisselend met de rug en dan weer met de handen tegen een boom. Vermoedelijk is ze met de boom in gesprek, mogelijk is ze een collega van Irene van Lippe-Biesterfeld. Vlakbij ons zit een man die liederen aan het zingen is en in het bosje verderop is een sportieveling aan het schijnboksen. Een eindje verder probeert een man geluid uit zijn trombone te persen, wat weer de interesse van een klein meisje opwekt, die met opa in het park is. Veel Tai Chi beoefenaars, waarvan sommigen les krijgen van een oude meester, die onze bewondering wekt door de beheersing van zijn bewegingen. Ik zie in Nederland nog niemand al deze dingen doen, "wat zullen de andere mensen daar van denken als ik dat doe". Hier kijkt niemand er van op en is men lekker actief. Regel nummer één: laat alle gêne varen, alles is toegestaan in deze groene longen. Nou ja alles ? Net als in de rest van de wereld zijn de meest afgelegen plekjes voor de verliefde koppeltjes, we hebben niet gecontroleerd hoeveel hun omgangsvormen afwijken van de westerse.
We lopen terug naar het hotel en zien hoe de verkeersdrukke weer toeneemt in de namiddag.
Ook China:.
je hebt een kruispunt met verkeerslichten, je zou mogen aannemen dat dus alles verkeersstromen geregeld worden. Maar niet hier. Midden op het kruispunt staat een verkeersagent die wat met zijn handen staat te zwaaien als het verkeer optrekt. Geen idee wat hij daadwerkelijk toevoegd. Dan staan er op alle vier kruisende wegen verkeersregelaars, "traffic assistents" staat op hun hesjes, die opletten dat de voetgangers niet oversteken als het licht op rood staat. Ze hebben een vlaggetje in de hand en blazen op een fluitje als het licht op rood of groen springt. Verder is er in de omgeving van het kruispunt nog één of andere geuniformeerde bulldog te vinden die duidelijk de baas is over de verkeersregelaars en hen zo nu en dan instructies geeft. Zes man en dan hebben we het nog maar over 1 kruispunt ! Maar ook dit haalt de werkeloosheidscijfers van China weer naar beneden.
Ook China:
Op het Engelstalige TV kanaal, een propagandazender van de Chinese overheid, wordt als belangrijkste nieuws gemeld dat de provincie Xinjang na 8 maanden weer internet krijgt. Dit was afgesloten na etnische ongeregeldheden tussen Oeigoeren en Han-Chinezen in de provinciehoofdstad Urumqi acht maanden geleden. De provinciale regering maakt bekend dat het internet weer „volledig” toegankelijk wordt en vraagt internetgebruikers „om met hun wijsheid een bijdrage te leveren” aan de economische ontwikkeling van het gebied. Wel wordt de bevolking gewaarschuwd om het web niet te gebruiken op een manier die „etnische eenheid, sociale stabiliteit en nationale belangen schaadt”.
Het nieuws wordt gepresenteerd alsof Xinjang de onafhankelijkheid krijgt, maar de Oeigoeren en ook alle andere inwoners van China kunnen nog steeds niet mijn staatsgevaarlijke Weblog op internet krijgen. En ook wij kunnen niet zien hoe onze website er nu uit ziet. Ook China !
De tijd staat niet stil, zeker niet in China en vooral niet in een stad als Shanghai en zeker niet in de nieuwe wijk Pudong. In minder dan twintig jaar is deze wijk verrezen. Er staan alleen al in dit deel van Shanghai evenveel wolkenkrabbers als in Manhattan of Tokyo. We zien met eigen ogen hoeveel wolkenkrabbers en autowegen er al weer bij zijn gekomen sinds we hier in 2008 waren. Toen bezochten we de Jin Mao toren, met zijn 421 meter het hoogste gebouw van China op dat moment. Vanmorgen gaan we naar het Shanghai World Financial Center, waar ze toen nog mee aan het bouwen waren en dat met een hoogte van 492 meter nu het hoogste gebouw van Shanghai is, het bouwwerk wordt de 'flesopener' genoemd. Oorspronkelijk was het de bedoeling dat het World Financial Center het hoogste gebouw van de wereld werd, maar vlak er naast zijn ze al weer bezig deze hoogte te overtreffen en verrijst nu een gebouw dat hoger dan 500 meter wordt. Maar de Burj Khalifa in Dubai heeft ze beide afgetroefd en is met 818 meter nu het hoogste gebouw ter wereld.
Op de voorgrond het Shanghai World Financial Center (de 'flesopener') en erachter de Jin Mao toren
Na de uitvoerige veiligheidscontrole en het kopen van een kaartje zoef je met een snelle lift razendsnelomhoog. Je kunt de hoogtes aflezen in de lift en voor je het weet zit je al op 100 meter, goed je oren klaren en je zit al op 200 meter en nog een paar keer snel slikken om de oren te klaren en je bent aangekomen op een hoogte van 474 meter. Hier stap je uit en komt bij het meest opvallende aan het gebouw, het grote gat bovenin de 'flesopener'. Aanvankelijk zou dit gat een ronde vorm krijgen, maar omdat zo´n cirkel te veel deed denken aan de nationale vlag van Japan, werden de plannen veranderd.
Je loopt nu in het observatiedek aan de bovenkant van het gat op de 100 ste verdieping, waar je naar buiten kunt kijken om van het uitzicht over Shanghai te kunnen genieten. Het is wel even wennen deze hoogte.
Het observatiedek met de glazen vloer
Leuk doorkijkje in de diepte, 474 meter om precies te zin.
In de vloer zijn glasplaten aangebracht, waar je over kunt lopen en door naar beneden kijken. Maar niet iedereen is er gecharmeerd van over de glasplaten te lopen.
Als je naar de kleine auto's onder je kijkt zie je pas goed hoe hoog je zit. Net zoveel indruk maakt het dat je op de overige wolkenkrabbers neerkijkt.
In de namiddag gaan we opnieuw naar de World Expo, in de hoop dat het iets minder druk is dan eerste dag dat we er waren. Maar helaas, ook nu staan de mensen weer uren in de rij voor de populairste paviljoens, Wij beperken ons opnieuw tot het bezoeken van de minder drukke paviljoens en zijn vooral gekomen om de paviljoens, die bij avond mooi verlicht zijn, te bekijken en te filmen.
Uren wachten in de brandende zon, ons niet gezien !
Ook de stad Rotterdam staat op de Expo. Op hun website staat o.a. te lezen "In the Rotterdam Water City Pavilion everything revolves around water, climate and water protection, but with a focus on innovative solutions. Visitors are shown a real life dike and a water reservoir capable of handling huge amounts of rain water. An artificial cloud imitates the fickle climate of the Netherlands".
Op het bordje bij de ingang staan o.a. als participanten DURA VERMEER en GRONTMIJ, maar als we naar binnen gaan wordt ons verteld dat alles buiten dienst is en niets werkt. Nou daar zijn we dus snel klaar mee. Later horen we dat er een probleem met de elektriciteit is.
Als het donker wordt gaan we met de boot naar het Expo-gedeelte aan de overkant van de Huang Pu rivier. Een mooie boottocht omdat je vanaf het water mooi zicht hebt op de prachtig verlichte paviljoens en de feestelijk verlichte bruggen. Het is dan ook moeilijk te stoppen met filmen en met veel te veel opnames gaan we laat op de avond weer terug met de Metro richting hotel.
Vanmorgen eerst naar het Shanghai Museum, vier etages met elk 4 grote zalen met permanente tentoonstellingen en enkele zalen met tijdelijke. De permanente zijn vooral op de Chinese historie gericht. Het aardige is dat je er foto's mag maken mits zonder flits, maar dat is voor de Chinese bezoekers geen reden om niet lekker te flitsen en niemand die er iets van zegt. De zalen zijn ruim opgezet, wel vrij donker, maar alle objecten zijn mooi uitgelicht met o.a. een prachtige collectie bronzen voorwerpen, schilderijen, beeldhouwwerken, kalligrafie, jade, meubels uit de Ming- en de Qingdynastie en klederdrachten van Chinese minderheden. Wij vinden het één van de mooiste musea die we in China hebben gezien, ook nog gratis toegankelijk en twee jaar geleden hebben we hier ook al heel wat uurtjes doorgebracht toen we in een hotel hier vlak in de buurt zaten.
Er is een tijdelijke tentoonstelling van blauw ceramiek uit Jingdezhen, het centrum van de Chinese ceramiek door de eeuwen heen en de plaats die wij deze reis al bezocht hebben.
Het opmerkelijke is dat het door een Nederlandse familie in de loop van vele jaren is verzameld en in 2008 geschonken aan het museum van Shanghai. Er zijn zelfs voorwerpen bij in China niet meer te vinden waren.
De Bund
Zoals al eerder verteld zitten we met ons hotel in hartje Shanghai, want wie Shanghai zegt, zegt de Bund. Het is een van de paradepaardjes van de stad en gelegen aan de oever van de Huang Pu rivier. Bepalend voor de Bund zijn de reeks westerse koloniale gebouwen, vrijwel alle gebouwd voor 1937 en symbool voor de Europese financiële en commerciële macht van destijds. Shanghai had de naam 'Parijs van het Oosten' en de Bund was de 'Wall Street van het Oosten'. We gaan er een kijkje nemen en zien hoe de koloniale huizen prachtig en vooral smaakvol verlicht zijn. De ABNAMRO, inmiddels onze nationale bank, zit nog steeds in een van de panden op deze prominente plaats.
De Skyline van Pudong
Als je de straat oversteekt kom je op de wandelpromenade langs de Huang Pu rivier. Hier flaneren van smorgens vroeg tot diep in de avond de dagjesmensen, die genieten van de uitbundige neon- en laserverlichting of maken een rondvaart over de rivier. Ze laten zich fotograferen tegen de achtergrond van het supermoderne nieuwe stadsdeel Pudong, aan de overkant van de rivier. Hoewel we vorige keer al veel foto's gemaakt hebben kunnen we het niet laten dat nu weer te doen. Maar tegen de hoeveelheid plaatjes die de Chinezen schieten kunnen wij niet op.
Het "Parijs van de Oriënt" komt terug
De laatste jaren heeft de Bund een facelift ondergaan, kernwoorden zijn recreatie en winkelen, maar wel op top-niveau, voor het 'hoogste marktsegment'. Wij kennen onze plaats en zitten dus achter de Bund. De facelift van de panden aan de Bund is bijna voltooid en nu is men druk bezig de huizen en straten vlak achter de Bund aan te pakken en dat alles op een meer dan smaakvolle wijze. Dat hebben we elders is China wel heel wat minder zorgvuldig gezien.
Morgen weer terug naar Nederland, vandaag nog wat laatste inkopen doen en nog even genieten van Shanghai. Uiteraard ook een stukje verbazing en ergernis, want dat hoort er ook altijd bij. Even een voorbeeld van verwondering die overgaat in ergernis. We stappen een kledingwinkel binnen en verspreid door de hele winkel ligt overal plastic verpakkingsmateriaal op de vloer. Door het plakband wat er nog aan zit kleeft het onder je schoenen en moet je een flinke schop geven om het weer los te krijgen. De vele aanwezige verkoopsters, die niets te doen hebben, lopen er gewoon overheen en ruimen niets op.
Vanuit het hotel is het niet al te ver lopen naar de Yuyuan bazaar. Deze bazaar bevind zich in typische Chinese traditionele gebouwen. Er zijn hier vele winkeltjes, volgestouwd met souvenirs, pseudo antiek en allerlei hebbedingetjes. We wisten niet dat dit gebied een enorme Chinese toeristische trekpleister is. Met busladingen tegelijk worden de reisgezelschappen los gelaten in de smalle straatjes. Voor ons een reden om hier niet al te lang te blijven.
Ook al omdat de vele straatverkopers je van alles proberen te verkopen. Ook al heb je een horloge om, ze vinden dat je er nog wel een paar kunt kopen, een damestas voor meneer, ach ja, waarom ook niet. Koop toch een mascotte van de World Expo, het figuurtje is een rage onder de Chinezen, maar wij kunnen dat blauwe kereltje zo langzamerhand niet meer luchten of zien.
We hebben het hier wel gezien en besluiten naar Moganshan te gaan. Dit is een oud fabriekscomplex waar kunstenaars van allerlei disciplines werken en waar je van het ene naar het andere atelier kunt lopen. Twee jaar geleden zijn we hier ook geweest maar weten niet zeker meer waar dit was. Een aardige Engelsprekende jongen vraagt dit na en geeft ons een briefje waarop in het Chinees staat waar het is, dit voor de taxichauffeur. Maar eerst moeten we nog bijna anderhalf uur met de Metro naar het betreffende stadsdeel waar de oude fabriekshallen zijn. In de taxi herkennen we niets dat ons bekend voorkomt en als we uitstappen staan we voor het International Exhibition Centre met rondom alleen maar imponerende hoogbouw. Dit is niet wat wij bedoelden. Het is al in de namiddag, we gaan niet verder zoeken en nemen opnieuw een taxi naar het dichtstbijgelegen metrostation.Toch nog een kleine misser op de valreep, maar we hebben al zoveel gedaan en gezien, dat dit geen probleem is. Vanavond nog even lekker uit eten en de boel alvast zoveel mogelijk inpakken.
Vanmorgen om 9.30 uur uitboeken bij het hotel en eerst een deel met de metro tot het station Long Yang. Hier overstappen op de MAGLEV, de magneetzweeftrein die de 30 km naar Pudong Airport in 7 minuten afraast en daarbij een topsnelheid van 431 km/uur haalt. Moet je geen klapband krijgen bij die snelheid.
Op het vliegveld tellen we het overgehouden Chinese geld, omgerekend een 20 Euro. Volgens de wederhelft hoeven we dat niet op te maken, want dat is alvast een mooie aanbetaling voor de volgende reis. Zo snel als dit gaat zo langzaam gaat het bij de securitycheck. Het allarm gaat af bij een van onze rugzakken en het is een heel gezoek om te achterhalen waardoor dit veroorzaakt wordt. Uiteindelijk mogen we door zonder dat duidelijk wordt wat er aan de hand was. Bij de check van de handbagage worden we weer tegengehouden. Zit er een mesje in het kleine rugzakje. Stom natuurlijk, maar we hebben het de hele reis niet gebruikt en er daarom nooit weer aan gedacht. Bij de douane ook lange rijen, ondanks dat er 30 loketten open zijn voor de afhandeling, het lijkt de Expo wel.
Zitten we in het vliegtuig en is er al gecontroleerd of iedereen de gordels vast heeft, horen we dat we anderhalf uur in het vliegtuig moeten wachten omdat het te druk is in het Chinese luchtruim. Wat heb je dan nog aan die snelle MAGLEV. Eindelijk om 15.30 uur stijgen we op. Er wordt een iets zuidelijker route gevlogen dan gebruikelijk, waardoor we iets van de verloren tijd terug kunnen winnen, maar nog altijd een afstand van 15.000 km. Blij dat we er zijn na zo'n lange vlucht landen we om 20.00 uur op Schiphol, waar zoon R.A. ons al staat op te wachten. Back Home 23.00 uur.
Terug in het Hart van het Noorden is het weer even wennen en dat niet alleen door het temperatuurverschil van 30 naar 13 graden Celcius. Het Chinese leven heeft ons ruim vier weken zo opgeslokt dat het nog een beetje vreemd is door de eigen straat te lopen of door het dorp te fietsen. Mensen staren ons niet meer na omdat we vreemde langneuzen zijn en maken niet meer stiekem foto’s van ons.
Geen chaotisch verkeer meer met het recht van de sterkste, maar alles keurig geregeld, verkeer van rechts heeft nog steeds voorrang enz. Ook geen onophoudelijk geclaxoneer in onze rustige kangaroebuurt. We kunnen ons weer verstaanbaar maken zonder eerst een kernwoord in een boekje op te moeten zoeken. Geen gerochel dat je elke keer doet omkijken om te zien of je geen gevaar loopt. Maar we missen ook het leven dat zich op straat afspeelt. Het Hart van het Noorden zit achter de geraniums verstopt. De heerlijke etensgeuren die je uit de eetstalletjes tegemoet komen, waar zijn ze. Maar we kunnen weer zonder beperkingen over het internet surfen en eindelijk weer op onze eigen website komen. Nog niet te veel nadenken over de opkomende economie van China en de economische crisis in het westen. Is dat wel een crisis als je onze welvaart vergelijkt met die van het Chinese rijstboertje, of is dat geen goede vergelijking ? En zo slokt het dagelijkse leven in het Hart van het Noorden ons al snel weer op. Wat blijft zijn de herinneringen aan het land dat we nu voor de zesde keer bezocht hebben, waar we vaak van genieten, ons soms aan ergeren, nog steeds weinig van snappen en ons blijft boeien. Mogelijk een reden om er in de toekomst nog eens heen te gaan.
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
